Week tegen kindermishandeling: een vergelijking tussen Nederland en Turkije
Van 18 t/m 24 november 2024 wordt de Week tegen Kindermishandeling gehouden. Deze week trekt extra aandacht voor kindermishandeling en huiselijk geweld. Als orthopedagoog heb ik dagelijks te maken met meldingen van verschillende vormen van kindermishandeling. De meest voorkomende vormen van mishandeling zijn emotionele verwaarlozing, fysieke mishandeling en seksueel misbruik. Hoewel kindermishandeling een wereldwijd probleem is, variëren de prevalentie, risicofactoren en aanpak sterk tussen landen. Dit biedt een goed moment om als Nederlands-Turkse orthopedagoog dieper in te gaan op dit onderwerp en een vergelijking te maken tussen Nederland en Turkije.
Integratie van Cognitieve Gedragstherapie en Religieuze Principes bij de Behandeling van OCS
Voorheen waren cognitieve therapie en gedragstherapie aparte behandelinterventies die een lange periode los van elkaar hebben bestaan. Na jaren hebben verschillende wetenschappelijke onderzoeken aangetoond dat de integratie van beide interventies over het algemeen tot positieve behandelresultaten kan leiden, waaruit cognitieve gedragstherapie (CGT) is ontstaan. Zoals we in ons leven ook zien, is het uitsluiten van iets dat werkt of leeft niet per se nodig, en het samenvoegen en/of integreren tot betere resultaten leiden. Dit zien we bijvoorbeeld ook bij het inzetten van EMDR en schematherapie. Deze verschillende soorten interventies en de integratie daarvan hebben geleid tot positieve veranderingen en hebben ons gedwongen breder te kijken naar behandelopties en interventies. CGT is breed toepasbaar bij verschillende klachten en cliënten kunnen ervan profiteren. Wat het lastig maakt in de westerse samenleving, is dat de culturele en religieuze aspecten van een cliënt niet altijd worden meegenomen in de behandeling, terwijl dit een instandhoudende factor kan zijn.
Alleen ‘gekken’ gaan naar de psycholoog
Een bezoek aan de psycholoog: voor veel mensen met een niet-westerse migratieachtergrond is het nog altijd een schaamtevolle onderneming. Binnen de gemeenschappen waarin zij leven bestaat namelijk nog vaak het vooroordeel dat degenen die naar de psycholoog gaan ‘gek’ zouden zijn. Dit weerhoudt mensen ervan om hulp te zoeken voor hun psychische klachten.
Komt femicide vaker voor bij vrouwen met een migratie achtergrond?
Terwijl de wereld de kracht en prestaties van vrouwen viert op Internationale Vrouwendag op 8
maart, is er één grimmige realiteit die niet genegeerd kan worden: femicide, de moord op vrouwen
vanwege hun geslacht. Te midden van de vieringen is het van belang om stil te staan bij deze duistere
schaduw die over de vooruitgang van gendergelijkheid hangt. Verandering begint immers bij
erkenning.
Secundaire traumatisering in het tijdperk van sociale media
Het is wellicht voor het eerst in de menselijke geschiedenis dat het ontstaan en de gevolgen van menselijke gruwel en menselijk leed op de voet te volgen zijn, online via de sociale media en ongecensureerd. Door de uitvoerige gebruikmaking van de sociale media bevinden ook individuen die niet fysiek aanwezig zijn bij een ramp zich in dezelfde situatie als degenen die getroffen zijn. Voorheen lazen we het terug in boeken of zagen we de beelden van zulke gebeurtenissen op televisie, op latere momenten. De pandemieën, aardbevingen, overstromingen, oorlogen, en als laatste de uitmoordingen van volkeren, zijn gebeurtenissen waar we in 2023 rechtstreeks getuige van zijn met alle psychologische effecten van dien.
Zingeving, welbevinden en balans in extreme omstandigheden.
Traditioneel uitgangspunt van psychologische behandeling gericht op klachtreductie zorgt niet altijd voor meer welbevinden en kwaliteit van leven, terwijl omgekeerd wel risico kan zijn voor terugval in klachten (Keyes, 2005, Iasello et al., 2020). Bovendien hebben mensen met meer welbevinden een lagere kans op het ontwikkelen van psychische klachten (Lamers et al.,2015; Schotanus-Dijkstra et al.,2016).
Heden vindt er een verschuiving plaats binnen de geestelijke gezondheidszorg richting het positieve gezondheidsmodel (Machteld Huber, 2012). De focus ligt hierbij minder op aan- of afwezigheid van klachten, ziekten en beperkingen. Het gaat eerder om kwaliteit van leven en welbevinden middels (veer)kracht bij fysieke, mentale en sociale uitdagingen & zoveel mogelijk eigen regie kunnen blijven voeren voor een zinvol leven.