WE BOUWEN SAMEN AAN EEN Gezondere Toekomst..
Vind de Juiste Hulpverlener
TPP Nederland is een non-profit netwerkorganisatie voor hulpverleners die affiniteit hebben met Turkstalige cliënten.
Over TPPNederland
Wij staan voor:
Verbinding
Dit platform heeft als doel om de onderlinge verbondenheid tussen de Turkstalige hulpverleners te stimuleren met als uitgangspunt om te blijven netwerken met elkaar en zo kennis en ervaringen uit te wisselen. Daarnaast willen we ook de verbinding creëren door samen te werken met andere ketenpartners.
Inclusiviteit
TPP Nederland gelooft in een inclusieve maatschappij en we willen binnen de TPP Nederland leden de onderlinge verbondenheid stimuleren met aandacht voor een respectvolle omgang ongeacht elkaars afkomst, geloof en cultuur om zo ook een voorbeeld te zijn voor onze medemensen.
Professionaliteit
Wij willen dat dit platform een professionele uitstraling heeft als het gaat om het gebruik van een sociale kaart en het verbinden van de hulpverleners met elkaar. Daarnaast willen we professioneel omgaan met elkaars gegevens passend bij de doeleinden van TPP Nederland.
Compassie
Wij vinden het belangrijk om compassievol met elkaar om te gaan en dit ook uit te stralen naar anderen. Daarnaast slaat compassie in het bijzonder terug op de omgang met de slachtoffers die psychosociale ondersteuning krijgen bij rampen.
Transparantie
Vanuit TPP Nederland vinden we het belangrijk om transparant te zijn over onze organisatiestructuren, het beleid, de doelstellingen en de keuzes die we maken. Dit willen we doen door openlijk te communiceren en inzicht te geven in onze processen. Daarnaast willen we verantwoording afleggen en inzicht geven omtrent de financiën en fondswerving om zo het vertrouwen van de donateurs en de leden te behouden.
Onze diensten
Jouw geluk is essentieel
Digitale Sociale Kaart
We werken aan een gebruiksvriendelijke platform waarop Turkssprekende hulpverleners zich kunnen registreren. Hiermee wordt de vindbaarheid van de professionals verbeterd.
Een aantal psychologen van TPP Nederland zijn na de aardbeving in Turkije vrijwilliger geworden van APDEP (Afet Psikososyal Destek Platformu) om de slachtoffers online psychosociale ondersteuning te bieden. APDEP is een Turkse platform die gericht is op het bieden van psychosociale ondersteuning bij rampen in Turkije en bestaat uit 5000 vrijwilligers. Het doel van deze ondersteuning is zoveel mogelijk voorkomen dat de slachtoffers later trauma gerelateerde klachten overhouden aan deze ramp. APDEP geeft de mogelijkheid aan de vrijwilligers om de ondersteuning zowel in het veld als online te bieden.
De slachtoffers van de aardbeving in Turkije kunnen zich aanmelden om kosteloos gebruik te maken van de psychosociale ondersteuning via APDEP. Na een aantal contacten met de voorzitter van APDEP is besloten om ons aan te melden als vrijwilliger.
Er is in februari 2023 een verplichte tweedaagse online scholing gevolgd door een aantal psychologe uit Nederland. Tijdens deze scholing zijn verschillende thema’s aan bod gekomen om deze hulpverlening aan de slachtoffers te kunnen doen.
Na deze scholing zijn de collega psychologen uit Nederland verdeeld over de verschillende groepen vrijwilligers van APDEP. De slachtoffers die zich hebben aangemeld bij APDEP worden via deze groepen gekoppeld aan de psychologen om het traject te starten. Het traject bestaat uit (online) psychologische ondersteuning van wekelijkse sessies gedurende acht weken. In deze sessies wordt samen met de slachtoffers gekeken naar hoe ze de ramp hebben ervaren, waar ze tegenaan lopen en wat ze nodig hebben om de draad in het leven verder op te pakken. Er wordt psycho-educatie gegeven aan de slachtoffers over het verwerken van de heftige gebeurtenissen. Daarnaast is er aandacht voor het maken van contact met het lichaam en de eigen emoties.
Tot slot wordt beoordeeld of iemand voldoende gestabiliseerd kan worden door middel van gesprekken en of er medicamenteuze ondersteuning nodig is. Wanneer het laatste het geval is wordt een psychiater van APDEP geraadpleegd voor een consult.
Vanuit TPP Nederland is de doelstelling om deze ondersteuning aan de slachtoffers van de aardbeving in totaal een jaar lang bieden met als einddatum februari 2024. Een eventuele verlenging van dit termijn zal op basis van de evaluatie en noodzaak besloten worden.
TPP Nederland heeft als doel om (Turkstalige) vakliteratuur rondom psychiatrie, behandelprotocollen, interventies en de relevante formulieren voor behandelaren toegankelijker te maken. Dit willen we doen door bestaande documenten onder collega’s te verzamelen en op het digitaal platform te zetten zodat de behandelaren er makkelijker bij kunnen. Denk bijvoorbeeld aan het beschikbaar maken van een Turkstalige EMDR of depressie protocol of de meest gebruikte screeners om de klachten te meten.
Naast bestaande behandelinterventies kan er ook gedacht worden aan andere relevante documenten. Een voorbeeld hiervan is het document dat in mei 2023 is gemaakt door collega psychologen in Nederland om een overzicht te maken van de meest gebruikte woorden in de psychiatrie. Dit overzicht is een lijst van vaktermen die vertaald zijn van het Nederlands naar Turks met als doel de behandelaren te ondersteunen bij de gespreksvoering met deze Turkstalige doelgroep. Via LinkedIn is dit document beschikbaar gesteld aan de TPP Nederland leden pagina. Er zijn vele positieve reacties geweest op dit document met vragen of dit beschikbaar gemaakt kon worden voor de behandelaren. In de praktijk wordt veelal gemerkt dat het werken met Turkstalige cliënten veel van de behandelaren kan vragen om de interventies die in Nederlands geschreven te zijn uit te leggen of zelf te moeten vertalen. Het aansluiten bij de taal van deze doelgroep Turkstalige cliënten door de behandelingen in eigen taal te kunnen bieden is zowel in het belang van de behandelaren als van de cliënten.
Tot slot kan TPP Nederland een bijdrage leveren door niet vertaalde documenten zoals screeners en vragenlijsten zelf te vertalen en beschikbaar te stellen voor anderen.
TPP Nederland wil in de toekomst ernaartoe werken om bewustwording en naamsbekendheid te
vergroten bij de mensen over het belang van onze missie, visie en doelstellingen. Dit willen we doen
door gebruik te maken van social media platforms zoals LinkedIn, Instagram en Facebook. Daarnaast
willen we per regio de zorginstellingen, gemeentes, organisaties en de hulpverleners informeren over
het bestaan van dit platform om het als een olievlek te laten verspreiden. Het is voor ons van belang
om sponsors en donateurs te stimuleren voor (financiële) bijdrage om het platform op te zetten en
aan onze doelstellingen te werken. Dit willen we bereiken door crowdfunding acties op te zetten en
de partijen die mogelijk sponsor kunnen zijn persoonlijk te benaderen. Het benaderen van de
verschillende partijen en sponsors zal vanaf augustus 2023 starten.
Onze diensten
Jouw geluk is essentieel
We werken aan een gebruiksvriendelijke platform waarop Turkssprekende hulpverleners zich kunnen registreren. Hiermee wordt de vindbaarheid van de professionals verbeterd
Individuele Therapie
Persoonlijke zorg op maat om jouw welzijn te bevorderen.
Familie Begeleiding
Versterk familiebanden en verbeter communicatie.
Relatietherapie
Verbeter relaties met professionele begeleiding.
Kinder Therapie
Ondersteuning bij emotionele groei en ontwikkeling.
Groep Begeleiding
Samen groeien en delen met gelijken.
Carrière Begeleiding
Bereik jouw professionele doelen met onze begeleiding.
Events
Nieuws
Verken onze boeiende en aankomende evenementen vol spannende activiteiten en interessante ontmoetingen die je niet wilt missen.
Generaties, identiteit en mentale gezondheid in de Turks-Nederlandse gemeenschap
Een interview met Cemil Yilmaz, afgenomen door Bahar Kara en Baran Palavan (Turks Psychiatrie Platform Nederland)
Artikel 13, 02-02-2026
Inleiding
De mentale gezondheid van mensen met een migratieachtergrond staat steeds nadrukkelijker op de agenda binnen de Nederlandse geestelijke gezondheidszorg. In het bijzonder de Turks-Nederlandse gemeenschap laat op verschillende gezondheidsindicatoren zorgwekkende cijfers zien, terwijl zij op andere domeinen juist sterk en veerkrachtig is. Hoe zijn deze tegenstrijdigheden te begrijpen? En wat betekenen ze voor de praktijk van de GGZ?
In dit artikel gaan we in gesprek met Cemil Yilmaz, sociaal en cross-cultureel psycholoog en toezichthouder in de gehandicapte zorg. Vanuit een historisch en sociaal-psychologisch perspectief reflecteert hij op generaties, identiteit, taboes en de noodzaak van cultuur- en religiesensitieve zorg.
Generaties en migratie: verschillende vertrekpunten
Volgens Yilmaz is het onmogelijk om de mentale gezondheid van de Turks-Nederlandse gemeenschap te begrijpen zonder oog te hebben voor generatieverschillen. De eerste generatie arbeidsmigranten kwam in een totaal andere tijdsgeest naar Nederland. Zij arriveerden in een periode van economische groei en wederopbouw, vaak met het idee dat hun verblijf tijdelijk zou zijn. Dat tijdelijke karakter werd echter blijvend.
Deze verschuiving had grote gevolgen voor identiteit en zingeving. Waar aanvankelijk weinig aandacht was voor het doorgeven van cultuur en religie, ontstond vanaf de jaren zeventig en tachtig juist een hernieuwde oriëntatie op tradities, onder andere zichtbaar in de oprichting van moskeeën, culturele verenigingen en dorpsnetwerken. Deze eerste generatie kan worden gezien als ‘ijsbrekers’: zij bouwden een bestaan op onder moeilijke omstandigheden, maar legden tegelijk een zware last op zichzelf door vooral te investeren in de toekomst van hun kinderen.
De zogenoemde 1,5- en tweede generatie groeide op met andere kansen, maar ook met specifieke spanningen. Veel kinderen namen op jonge leeftijd verantwoordelijkheden over van afwezige vaders, wat later bij gezinshereniging tot rolconflicten kon leiden. Tegelijkertijd droegen zij de onvervulde dromen en ambities van hun ouders met zich mee, wat resulteerde in een andere vorm van sociale druk.
Voor de derde en latere generaties geldt dat zij objectief gezien vaak beter presteren op onderwijs en arbeid, maar paradoxaal genoeg vaker te maken krijgen met discriminatie en uitsluiting. Yilmaz benoemt dit als de integratieparadox: hoe beter men participeert, hoe zichtbaarder men wordt voor structurele ongelijkheid.
Gezondheidsverschillen en cijfers
Yilmaz verwijst naar recente cijfers waaruit blijkt dat de Turks-Nederlandse gemeenschap hoog scoort op het gebruik van onder andere antidepressiva, antipsychotica en diabetesmedicatie. Ook ervaren zij hun eigen gezondheid relatief negatief. Opvallend is dat deze cijfers met name ongunstig zijn voor Turkse vrouwen.
Mogelijke verklaringen liggen volgens hem op meerdere niveaus: culturele opvattingen over ziekte en behandeling (bijvoorbeeld de voorkeur voor een ‘quick fix’), leefstijl, zware verantwoordelijkheden binnen gezin en gemeenschap, én structurele tekortkomingen in de zorg. Met name het gebrek aan cultureel en religieus sensitieve hulpverlening noemt hij problematisch.
Taboe, schaamte en geestelijke gezondheid
Een terugkerend thema in het gesprek is het taboe rondom psychische klachten. Binnen de Turks-Nederlandse gemeenschap spelen schaamte, loyaliteit aan het gezin en intergenerationele spanningen een grote rol. Bij de oudste generaties bestond psychisch lijden nauwelijks als concept; klachten werden genormaliseerd of gezien als iets om te verdragen.
Bij latere generaties is er meer openheid, vooral als het gaat om zorgen rondom kinderen, maar het taboe is niet verdwenen. Volgens Yilmaz wordt dit taboe versterkt doordat mensen zich binnen de reguliere zorg onvoldoende gezien en begrepen voelen. Negatieve ervaringen of verhalen daarover dragen bij aan wantrouwen en uitstel van hulp zoeken.
Wantrouwen en zorggebruik
Veel mensen vergelijken hun ervaringen met zorg in Turkije, waar de toegankelijkheid groter is en men zich serieuzer genomen voelt. In Nederland botst een terughoudende medische cultuur gericht op zelfmanagement en kostenbeheersing regelmatig met andere verwachtingen.
Dit wantrouwen geldt zowel voor de somatische als de geestelijke gezondheidszorg en kan ertoe leiden dat mensen pas laat hulp zoeken, of uitwijken naar zorg in het buitenland.
De rol van professionals, imams en gemeenschappen
Yilmaz pleit voor realistische verwachtingen van sleutelfiguren zoals imams. Zij kunnen een belangrijke signalerende en brugfunctie vervullen, maar mogen niet worden overvraagd. Samenwerking tussen GGZ-professionals, moskeebesturen en gemeenschapsorganisaties is volgens hem essentieel.
Daarnaast benadrukt hij het belang van scholing en diversiteit binnen zorgteams. Niet alleen meer ‘diverse gezichten’, maar ook daadwerkelijke benutting van ervaringskennis en culturele en religieuze expertise. Opleidingen zouden structureel aandacht moeten besteden aan diversiteit en veranderende patiëntpopulaties.
De rol van het Turks Psychiatrie Platform
Tot slot ziet Yilmaz een belangrijke systeemrol weggelegd voor initiatieven zoals het Turks Psychiatrie Platform Nederland. Naast individuele hulpverlening kan het platform bijdragen aan kennisuitwisseling met opleidingen, instellingen en internationale partners. Juist daar ligt volgens hem de sleutel tot duurzame impact en systeemverandering.
Conclusie
De mentale gezondheid van de Turks-Nederlandse gemeenschap kan niet los worden gezien van migratiegeschiedenis, generatieverschillen, sociale druk en structurele ongelijkheid. Tegelijkertijd laat het gesprek met Cemil Yilmaz zien dat er binnen de gemeenschap veel veerkracht, organisatiekracht en potentieel aanwezig is.
Voor de GGZ ligt hier een duidelijke opdracht: investeren in cultuur- en religiesensitieve zorg, structurele samenwerking en wederzijds leren. Alleen zo kan de kloof tussen gemeenschap en zorg verkleind worden.
Turkse gastvrijheid als tweede natuur: een kracht voor kinderen zonder thuis.
Artikel 11, 15-10-2025
geschreven door: Selin Sayim
orthopedagoog/gedragswetenschapper
In de Turkse cultuur is gastvrijheid geen gewoonte,
maar een levenswijze. We koken nooit met afgemeten porties; er is altijd extra eten, want je
weet nooit wie er onverwachts aanschuift. In onze kasten liggen dekens, kussens en lakens klaar voor
wie blijft slapen. Onze meubels zijn vaak gekozen met opbergruimte erin, zodat we altijd voldoende
beddengoed bij de hand hebben. Veel van ons hebben servies en bestek voor grote groepen, en
vriezers en voorraadkasten gevuld met voedsel en houdbare producten. Want wie aanklopt, hoort
welkom te zijn. Terwijl gastvrijheid bij ons vanzelfsprekend is,
wachten er tegelijkertijd honderden kinderen op een plek waar ze zich veilig en geliefd kunnen voelen. In
2024 verbleven er bijna 20.000 kinderen in een pleeggezin. Dat lijkt veel, maar het aantal
pleegouders neemt af en het tekort groeit. Steeds meer kinderen moeten langer wachten voordat er een
huis voor hen openstaat.
En dat tekort is nog groter binnen onze eigen Turkse en islamitische gemeenschap. Hoewel er geen exacte
cijfers zijn, wijzen onderzoeken en ervaringen erop dat er veel te weinig pleeggezinnen van Turkse of
islamitische achtergrond beschikbaar zijn. Terwijl juist onze cultuur van warmte, gastvrijheid en
familiegevoel zo goed aansluit bij wat deze kinderen nodig hebben.
Waarom aarzelen we dan? Soms speelt schaamte een rol of is er wantrouwen tegenover instanties. Soms
weten gezinnen niet goed wat pleegzorg precies inhoudt, of zijn ze bang dat het alleen om fulltime
zorg gaat. Onbekendheid en misverstanden kunnen ervoor zorgen dat we onze gastvrijheid niet altijd
inzetten waar het zo hard nodig is. Pleegzorg is er in verschillende vormen. Je kunt
weekend- of deeltijdpleegouder zijn, waarbij een kind af en toe logeert. Je kunt kiezen voor
crisispleegzorg, waarbij je tijdelijk onderdak, veiligheid en liefde biedt tot er een meer structurele
plek is. Of je kunt steunouder worden, door bij te springen wanneer ouders het zwaar hebben en een
kind bijvoorbeeld een middag of dag in de week op te vangen. Elke vorm helpt een kind vooruit en je
staat er nooit alleen voor, want pleegzorgorganisaties bieden begeleiding en ondersteuning bij elke stap.
Onze Turkse gastvrijheid kan juist een kracht zijn in pleegzorg. Want wat heeft een kind dat zich verloren
voelt meer nodig dan een huis waar altijd een bord extra eten klaarstaat, een plek onder een warme
deken, en iemand die liefde en rust uitstraalt. Misschien is dit hét moment om onze gastvrijheid
nóg verder te openen. Niet alleen voor vrienden en familie, maar ook voor een kind dat hunkert naar
warmte en veiligheid. Een kind dat wacht op iemand die zegt: “Kom binnen, wij zien je. Bij ons ben je
welkom.”
VAN BEGELEIDING NAAR BEHANDELING OP ZOEKNAAR EENSAMENWERKINGSPARTNER
TE COMPLEX VOOR ZORG: GEZINNEN DIE BUITEN DE BOOT VALLEN
Artikel 10, 15-09-2025
geschreven door: Fadime Sögüt
Toegepast psycholoog & Ambulant
Hulpverlener bij Huiselijk Geweld en
Kindermishandeling
Inleiding
In de jeugdhulpverlening wordt ondersteuning vaak opgestart naar aanleiding van acute situaties of signalen van
structurele onveiligheid, zoals huiselijk geweld. Tijdens het hulpverleningstraject komt echter regelmatig naar
voren dat het niet alleen om een incident gaat, maar dat er sprake is van onderliggende problematiek binnen het
gezinssysteem, zoals traumatische ervaringen of vastgeroeste patronen in de gezinsdynamiek.
Beperkingen in de toegang tot traumabehandeling
In dergelijke gevallen is aanvullende traumabehandeling, zoals een EMDR therapie, vaak noodzakelijk. In de
praktijk blijkt echter dat juist deze gespecialiseerde psychologische zorginstellingen beperkt toegankelijk zijn
voor gezinnen in complexe situaties. Naast de bekende wachttijden (variërend van drie tot negen maanden),
wordt er regelmatig afgezien van aanname voor een behandeling vanwege de ‘complexiteit’ van de casus.
Scheidslijn tussen reguliere en specialistische zorg
Een structureel knelpunt binnen de jeugdhulpverlening is het onderscheid tussen reguliere psychologenpraktijken
en de specialistische GGZ instellingen. Reguliere praktijken nemen vaak geen cliënten aan met een
voorgeschiedenis van huiselijk geweld of psychische mishandeling, en verwijzen deze direct door naar de
specialistische GGZ. Enerzijds getuigt dit van zorgvuldigheid: er wordt geen behandeling opgestart als men de
problematiek onvoldoende kan dragen. Anderzijds roept het vragen op wanneer de inhoud van een casus zodanig
afschrikt dat deze vrijwel automatisch wordt geweigerd.
Binnen de specialistische GGZ-instellingen wordt doorgaans gewerkt met psychiaters, waarbij uitgebreide
diagnostiek standaard onderdeel is van het traject. Hoewel dit in theorie een grondige aanpak garandeert, vormen
de lange wachttijden een aanzienlijke belemmering voor tijdige zorg.
Extra voorwaarden en uitsluiting
Wanneer reguliere praktijken wél openstaan voor traumabehandeling, wordt vaak als voorwaarde gesteld dat
systeemtherapie wordt ingezet naast de individuele behandeling. Hoewel deze multidisciplinaire benadering
inhoudelijk meerwaarde kan hebben, leidt deze eis in de praktijk regelmatig tot uitsluiting, met name wanneer
ouders of andere gezinsleden niet bereid zijn deel te nemen aan het traject.
Praktijkvoorbeeld
Een concreet voorbeeld uit de praktijk illustreert dit probleem. Voor één cliënt duurde het ruim een jaar om een
geschikte traumabehandelaar of een EMDR-therapeut te vinden. De meeste afwijzingen verwezen naar de
complexiteit van de casus, bestaande uit incidenteel huiselijk geweld, structurele psychische mishandeling en
vermoedelijke hechtingsproblematiek. Vragen dringen zich op: Wanneer is een casus ‘te complex’? Welke
criteria bepalen de toelaatbaarheid tot reguliere zorg? Op basis waarvan worden sommige gezinnen geweigerd?
Toen uiteindelijk een instelling werd gevonden, werd als voorwaarde gesteld dat er geen andere hulpverleners
betrokken mochten zijn bij het behandeltraject. Ondanks de goede samenwerking met jeugdbescherming en
intensieve gezinsbegeleiding, hield men vast aan dit beleid. Gezien de opgebouwde vertrouwensrelatie tussen
gezinsbegeleiders en cliënten, trok jeugdbescherming het aanbod in.
Na verder zoeken werd een praktijk gevonden die samenwerking met gezinsbegeleiders juist als voorwaarde stelde
voor traumabehandeling. Deze instelling benadrukte het belang van een integrale aanpak en de noodzakelijke
vertaalslag naar de gezinssituatie.
Conclusie
Dit praktijkvoorbeeld legt een wezenlijk systeemprobleem bloot: juist gezinnen met de meest complexe hulpvragen
vallen buiten de boot bij de kleine GGZ-instellingen of psychologenpraktijken. Niet vanwege een gebrek aan
hulpbereidheid, maar door onduidelijke criteria, uiteenlopende beleidsregels, gefragmenteerde zorgstructuren en een
gebrek aan samenwerking.
We delen als professionals één doel: psychisch herstel, veiligheid en perspectief voor jeugdigen en gezinnen. Dit
lukt echter alleen als we verantwoordelijkheid durven delen. Flexibiliteit, communicatie en afstemming zijn geen
extra’s, maar essentiële voorwaarden voor passende zorg.
De vraag is niet alleen waar we hulp kunnen vinden, maar ook: durven we kritisch te kijken naar hoe we het
systeem zelf in stand houden? Wie blijft er buiten de boot, en op basis waarvan?
Echte verandering begint bij onszelf. Niet met nóg een loket, maar met lef, samenwerking en de bereidheid om
bureaucratische drempels weg te nemen in het belang van de jeugdigen, onze kinderen.
TPP Nederland heeft het streven om een positieve verbindende cultuur te behouden waarin ontwikkeling en toegankelijkheid belangrijk is.
Aanmelden
Aanmelden
MELD JE AAN ALS PROFESSIONAL
Waar we al zitten
Alkmaar
Amersfoort
Amsterdam
AYNUR BAYRAM
Functie: Psychiater
Plaats: Arnhem
Organisatie: Joy GGZ
Dordrecht
Enschede
Heerlen
Krommenie
Lelystad
Rotterdam
Utrecht
Waalwijk
Zuidlaren
Naam: Test
Functie: Psycholoog
Plaats: Rijswijk
Ons blog
Blog & artikelen
Dompel jezelf onder in onze inspirerende blogs, boordevol inzichten en waardevolle informatie om je kennis te vergroten en te groeien.
Generaties, identiteit en mentale gezondheid in de Turks-Nederlandse gemeenschap
Turkse gastvrijheid als tweede natuur: een kracht voor kinderen zonder thuis.